“Hier is geen druk, en dat geeft me precies de ruimte die ik nodig heb”

Sietske (28) belandt bij Pastiel op een moment van onzekerheid. Na haar werk in de kinderopvang werd haar contract niet verlengd. Wat volgde waren maanden in de WW en een moeizame zoektocht naar werk. Haar chronische ziekte maakte het lastig om passend werk te vinden. Een afkeuringstraject werd ingezet.

Maar Sietske wilde niet stilzitten. Ze wilde bezig blijven, betekenis voelen, onderdeel zijn van iets.

Via haar buurvrouw hoorde ze over vrijwilligerswerk bij de taallessen van Pastiel. Ze besloot het te proberen. Twee dagdelen per week begon ze mee te draaien in de lessen.

En daar gebeurde het onverwachte: ze vond rust. Ze vond structuur. En ze vond plezier.

“Hier is geen druk. Het is laagdrempelig, en de contacten zijn zó leuk. Ondanks de taalbarrière is het altijd gezellig,” vertelt Sietske.

Sietske bleek een waardevolle aanvulling in de groep. Ze heeft een natuurlijke manier van contact maken. Deelnemers voelen zich op hun gemak bij haar. Ze luistert, helpt, oefent woorden, en is vooral zichzelf: warm en benaderbaar.

Deelnemers durven bij haar te oefenen, omdat ze voelen dat fouten maken mag.

Wanneer collega Madeline een operatie moet ondergaan, neemt Sietske tijdelijk een deel van de lessen over. Iets wat ze een jaar geleden nooit had verwacht te kunnen. Het is een prachtige stap in haar persoonlijke ontwikkeling.

Sietske vervolgt: “Ik zie de vooruitgang bij de mensen. Dat geeft me zoveel voldoening. En ik voel me hier echt op mijn plek.”

Bij Pastiel vond Sietske iets wat ze in geen ander traject tegenkwam: ruimte om te groeien op haar eigen tempo. En dat maakt haar misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe vrijwilligerswerk ook vrijwilligers zelf kan laten bloeien.