“Ik hoef hier alleen maar mezelf te zijn”

Jolanda vond via Pastiel weer haar plek op de arbeidsmarkt

“Stilzitten is niet mijn ding.” Het typeert Jolanda (41) perfect: open, energiek en altijd in beweging. Maar achter haar enthousiasme schuilt ook een verhaal van vallen en weer opstaan. Na persoonlijke tegenslagen en een lange periode zonder werk vond ze via Pastiel stap voor stap haar weg terug naar werk én zichzelf.

Jolanda werkte vroeger onder andere in de zorg, de telemarketing en bij een tankstation. In 2006 verhuisde ze vanuit de Noordoostpolder naar Friesland voor de liefde. Hier bouwde ze haar leven weer op en werd moeder van drie kinderen. Toen haar jongste (inmiddels 10 jaar) werd geboren, stopte ze met werken.

Maar na haar scheiding veranderde alles. “Ik ben echt in een gat gevallen,” vertelt ze eerlijk. “Ik heb op verschillende plekken tijdelijk gewoond. Er was veel onrust. Pas toen mijn thuissituatie weer stabiel werd en ik eindelijk weer een echt huis had, kon ik voorzichtig vooruitkijken.”

Spannend om opnieuw te beginnen

In februari 2025 kwam Jolanda via de gemeente De Fryske Marren terecht bij Wurkjouwer (onderdeel van Pastiel) in Haskerhorne. Daar begon ze weer werkritme op te doen.

“Het was ontzettend spannend om weer aan de slag te gaan. Na tien jaar thuis moet je echt alles weer leren. Ritme opbouwen, onder de mensen zijn, vertrouwen krijgen. Langzaam ontdekte ik weer waar ik energie van kreeg,” vertelt ze. Zo leerde ze bij Wurkjouwer werken met een naaimachine en hielp mee met allerlei werkzaamheden.

Tijdens het hele re-integratietraject werd Jolanda begeleid door jobcoach Claudia van Pastiel. Die begeleiding gaf haar vertrouwen en ruimte om stap voor stap opnieuw haar plek op de arbeidsmarkt te vinden.

“Claudia keek echt naar wie ik ben en wat bij mij past,” vertelt Jolanda. “Er werd niet alleen gekeken naar werk, maar ook naar wat ik aankon en nodig had. Dat gaf rust.”

Van kandidaat naar collega

Toen Gerry, één van haar begeleiders, één dag per week moest invallen bij Wurkjouwer in Sneek, vroeg ze of Jolanda mee wilde ter ondersteuning.

“Na een paar keer meelopen vroegen ze al snel of ik niet meer wilde doen. Dat voelde zó goed. Ik voelde me weer nuttig.”  Ze kreeg een werkervaringsplek aangeboden bij Wurkjouwer in Sneek. Via dit traject ontdekte ze dat haar kracht niet alleen in werken zit, maar juist in wie ze is als mens.

“Gewoon menselijk zijn”

Haar levenservaring helpt haar in het contact met kandidaten. Jolanda weet hoe het voelt om vast te lopen. Ze maakte in het verleden veel mee: schulden, een scheiding, dakloosheid, schuldsanering, begeleiding vanuit de GGZ en uiteindelijk ook een ADHD-diagnose. “Die diagnose kwam pas na mijn scheiding. Toen viel alles op z’n plek.”

Juist doordat ze zich kwetsbaar opstelt, herkennen kandidaten zich in haar verhaal. “Ik deel mijn ervaringen ook met hen. Dat helpt mensen. Ze voelen zich begrepen.”

Maar ook de kandidaten maken indruk op haar. Jolanda vervolgt: “Een kandidaat vertelde op mijn eerste dag meteen haar levensverhaal. Dat ze mij direct vertrouwde, raakte me echt.”

Ook maakte Jolanda bij Wurkjouwer Sneek voor het eerst kennis met ‘Nieuwe Nederlanders’. Hun verhalen maakten haar nieuwsgierig en betrokken.

Eerste echte werkdag

Na haar werkervaringsplek kreeg Jolanda afgelopen december een contract voor bepaalde tijd. Haar eerste officiële werkdag zal ze niet snel vergeten.

“Er lag een halve meter sneeuw,” lacht ze. “Maar ik dacht alleen maar: dit is mijn eerste echte werkdag. Ik moet er heen. Dus ik ben gewoon in de auto gestapt.”

Inmiddels voelt ze zich helemaal op haar plek binnen deze sociale werkplek. “Ik denk echt dat dit mijn roeping is. Ik krijg hier zoveel waardering en voldoening.”

Enthousiasme

Jolanda weet van aanpakken en zit niet graag stil. Ze is creatief en enthousiast. Zo heeft ze bedacht om elke dag soep te maken met en voor de kandidaten (en natuurlijk ook de collega’s). “Even samen eten en een praatje maken zorgt voor verbinding,” vertelt ze. “Je merkt dat mensen zich daardoor sneller op hun gemak voelen.”

Dat enthousiasme van Jolanda heeft ook een keerzijde, vertelt ze lachend. “Mijn valkuil is dat ik van nul naar honderdvijftig ga. Ik wil alles geven.” Juist daarin heeft ze het afgelopen jaar veel geleerd.

“Mijn collega’s helpen me goed om mijn grenzen te bewaken. Hier wordt op een positieve manier minder van me verwacht. Ik hoef niet perfect te zijn.”

“Werk doet iets met je eigenwaarde”

Voor Jolanda betekent werken veel meer dan alleen een salaris. “Je kunt van tevoren niet bedenken wat werk met je doet. Je neemt weer je plek in de maatschappij in en dat voel je echt. Het doet iets met je eigenwaarde.”

Ze weet dat de stap terug naar werk voor veel mensen groot is. “Maar niets doen is erger,” is haar advies. “Dat zeg  ik ook altijd tegen de kandidaten.

Met haar verhaal hoopt ze anderen ook te stimuleren. “Blijf in beweging. En accepteer hulp als die wordt aangeboden. Soms zien anderen eerder wat jij nog niet ziet.”